De kruit toren van Meschede
Na het Congres van Wenen in 1815 kreeg het Koninkrijk Pruisen het voormalige hertogdom Westfalen, dat tot het Keur-Keuls gebied behoorde. De nieuwe provincie werd volgens Pruisische bestuursprincipes gereorganiseerd. Naast de opbouw van een civiel bestuur ontstond er ook een militair bestuur. In de provincie Westfalen werden nieuwe Landwehr-regimenten (reserve-regimenten) opgericht.
Meschede werd in 1820 een Pruisische garnizoensstad. Het 3e bataljon van het Landwehrregiment nr. 16 werd daar gestationeerd. Tegelijkertijd begon de aanleg van de benodigde militaire infrastructuur. Zo ontstonden een wapenarsenaal in de stad (tegenwoordig de Zeughausstraße) en een exercitieplaats op de weiden van Feldmann (tegenwoordig de Schützenstraße/bedrijfsterrein Honsel-Martinrea). Meschede beschikte echter niet over een kazerne. De Landwehrsoldaten werden daarom ondergebracht in de huizen van de inwoners van Meschede. De schietbaan bevond zich om veiligheidsredenen ten noorden van de stad, in het Schweinsbruch. Op weg daarheen passeerden de soldaten de toren, waar ze hun wapens laadden. De regel luidde: geladen wapens hadden in de stad niets te zoeken.
Op 12 mei 1824 diende de Koninklijke Regering in Arnsberg bij het Ministerie van Oorlog in Berlijn een „aanvraag met tekeningen” in voor de bouw van een nog ontbrekend kruitmagazijn voor het Landwehrbataljon in Meschede. Na de openbare aanbesteding van 11 juni 1824 werd de opdracht gegund aan bouwmeester Bigge. Al in 1825 was het gebouw voltooid. De bouwkosten bedroegen 174 Reichstaler.
De Mescheder Pulverturm is een massieve ronde toren met een buitendiameter van 3,80 meter. De sokkel en het metselwerk bestaan uit grauwacke; de muren zijn ongeveer 60 centimeter dik. De deur- en raamopeningen zijn uitgevoerd met segment- respectievelijk rondbogen van natuursteen en gedeeltelijk aangevuld met baksteenmetselwerk. Een van de ramen is op een later tijdstip met natuursteen dichtgemetseld. De kozijnen van de ramen en de deur lopen naar buiten toe taps toe. Het zorgvuldig ontworpen klokdak bestaat uit twaalf segmenten en is bedekt met leisteen. De dakconstructie rust los op de muurkroon en kon zo, in geval van een explosie, door gerichte drukontlasting de omgeving tegen schade beschermen.
Na de verplaatsing van het Landwehrbataljon uit Meschede in 1860 werd de kruit toren niet meer voor militaire doeleinden gebruikt. Als onderdeel van het Pruisische militaire systeem heeft hij een bijzondere regionale en lokale historische betekenis.
Hij behoort tot de weinige bewaard gebleven bouwwerken van dit type en verkeert in een opmerkelijk goede staat van instandhouding. Dit is te danken aan de voortdurende inzet van de inwoners van Meschede.
In de decennia na het vertrek van het Landwehrbataljon raakte hij steeds verder in verval. Meerdere malen moest de gemeenschap ingrijpen om hem voor definitief verval te behoeden: na de Eerste Wereldoorlog, na de Tweede Wereldoorlog en tussendoor steeds weer. Kranten berichtten erover, burgerverenigingen deden oproepen, het stadsbestuur besloot tot herstelwerkzaamheden. De toren bleef staan.
Tegenwoordig herinnert hij als symbool van de stad aan de tijd van het garnizoen en aan 200 jaar stadsgeschiedenis.